Dalam entry lepas aku ada cakap yang aku ni tak pandai tunjuk sayang. Mungkin aku ni macam, Arwah Tok Mama. Dia buat-buat garang dekat mama, maknani and makyong. Tapi aku tahu yang sebenarnya dia sayang dekat diorang. Walaupun Makdah & Achuk dia lagi sayanglah tapi dah dia kahwin dengan Arwah Aki, tak kan tak sayang anak-anak Aki kan? Mulut je lebih. Hati orang tak kan tahu. Tapi bila dia sakit sorang-sorang kat Alor Star, dia selalu call mama, maknani & makyong. Disebabkan takot, semua tak nak angkat. Sampai lah hari ia meninggal. Semua menyesal tak sudah. Mungkin sama dengan nasib aku satu hari nanti. Tapi kalau aku dah berubah, mungkin lain nasib yang akan aku dapat.
Dalam entry ni, memang aku nak membuktikan kesahihannya lah. Selama ni aku memang mencari boyfriend yang pandai main gitar. Aku tak tahu kenapa.. Mungkin sweet kot. Allah tu maha kaya, dia pertemukan aku dengan Bun dalam kira-kira 3 tahun lepas dalam cara yang sangat sempurna. Bun pun seorang yang pandai main gitar. Plus, time Bun tanya aku apa ciri-ciri yang aku nak kalau aku ada boyfriend, aku cakap lah yang pandai main gitar. Dalam hari tu jugak, 7 oktober 2007, Bun purpose aku jadi girlfriend dia. Kiranya, memang tepat lah pilihan aku kalau pilih Bun. Time kitorang bahagia, Bun selalu main gitar untuk aku. Aku suka acoustic gitar lebih pada electric. Bukan bermakna aku benci Bun main electric gitar. Aku suka sangat sebenarnya. Mulut aku je yang lebih cakap aku benci. Tapi MasyaAllah!, aku suka sangat setiap kali Bun main gitar untuk aku. Lagu I'm Yours, lagu happy b'day version GGPR, lagu dodoi.. Aku rindu sangat each moment Bun buat aku tersenyum lepas dia main gitar. Satu pengubat rindu yang ada dekat aku, recording Bun main lagu dodoi untuk aku. Setiap kali aku teringat kat Bun, mesti aku dengar. Lepas dengar tu, mulalah menangis. Aku rindu sangat.
Pagi ni Bun ada mesej suruh aku jaga diri & makan ubat. Aku rasa aku dah semakin lega. Mungkin jugak atas pertolongan dari Allah. Aku pun dapat menenangkan diri. Aku tak tunjuk sangat aku menderita walaupun dalam hati ni, Allah sahaja yang mengetahui. Bun pun ada call aku. Cara dia layan, baik sangat. Buat aku rasa nak balik Perlis secepat mungkin. Aku nak sangat jumpa Bun. Aku nak bersembang face to face. Aku nak buktikan dekat Bun yang aku dah mula berubah. Aku nak Bun pelan-pelan terima. Yelar, ini soal hati. Hanya pemilik hati yang dapat mengawal. Kalau Bun nak dekat aku, Alhamdulillah. Aku terima dengan senang hati tetapi aku menjadi Siti Khadijah Shukri yang baru. Orang yang dulunya terlalu kebudak-budakkan. Tapi sekarang tak lagi. Mungkin aku sekarang lebih soft spoken dari dulu aku tak tak pernah soft pun bercakap. Aku tak nak jadi hipokrit lagi. Sekarang, with the power of Tasbih, aku selalu berzikir supaya aku dapat mengawal marah, mengawal emosi, mengawal percakapan, mengawal tingkah laku. Aku akan bersabar dalam setiap perkara. Dah tak nak lagi marah-marah. Aku tak nak lagi simpan dendam. Aku tak nak maki-maki orang. Aku tak nak panggil orang bodoh lagi. Aku tak nak prasangka buruk lagi dekat orang. Aku nak jadi positive thinking. Aku rasa aku manusia paling hina sekali. Biarlah aku sahaja yang buruk.
Aku berharap, Bun akan terima aku kembali. Aku percaya ini kehendak Allah dan Allah bagi aku rasa dugaan ni sebab dia nak lebih bahagiakan aku dengan Bun. Walaupun tadi Bun ada tanya, "kenapa dari dulu awak tak nak buat macam ni?", then aku jawab "dulu saya tak dapat pengajaran besar macam ni. tapi sekarang saya dah mula belajar untuk jadi yang terbaik. saya nak jadi orang baru. saya tetap tunggu awak sebab saya pernah janji dengan diri saya sendiri, dengan diri awak dan bersumpah dengan nama Allah untuk mencintai awak seumur hidup saya". Bun pun diam. Agak lambat jugak sebenarnya perkara ni terjadi, tapi, Better Late Than Never kan? So, awak, saya tetap akan berharap jugak dekat awak walau macam mana caranya. Allah akan temukan kita jalan penyelesaiannya. Amin..