May 11, 2011

10 May 2011

Aku bangun awal hari ni. Aku nak pergi interview kerja dekat office maknani. Semalamnya maknani call dari office, tanya, nak kerja ke tak? Aku tanya abah & mama, diorang bagi aku kerja. Nak tak nak, aku buat lah resume, cari segala sijil. Satu malam aku tak tidur. Aku fikir pasal kerja ni, betul ke tak aku nak kerja, sanggup ke tak aku kerja. Satu hari Bun tak call or message. Aku jadi sebak. Serba tak kena. Aku rindu sangat. Tak dapat aku nak bayangkan macam mana rindunya aku. Dah lah hari ahad lepas, Bun rajin call. Macam dia tahu aku asyik teringat dia. Sampai dia cakap kat maknani, suruh bawak aku pergi makan ciken chop kalau dia tak sempat bawak. Maknani pun ikutkan pesanan Bun, bawak aku pergi Beriani King makan ciken chop kat sana. Sedih tol bila aku tengok ciken chop tu. Tak sanggup aku nak makan. Tapi fikirkan jasa maknani, maknani lah yang selalu menangis sebab tengok keadaan aku, aku makan jugak. Petang ahad tu, sebelum makan ciken chop, aku pergi rumah makcik ani kejap. Saje. dah lama tak jumpa.

Makcik ani sedih tengok badan aku dah susut sangat sekarang. Dia pun bagi aku minum air penawar pulih semangat & bagi nasihat dekat aku. Demi Allah, aku percaya yang Bun sayang sangat dekat aku. Aku rindu sangat dekat Bun. Teringat dia satu malam, aku sebut-sebut nama dia sampai aku demam. Kenangan kami tak hilang langsung. Tak puas dengar suara dia. Rindu sangat-sangat.

Pagi sebelum ikut maknani pergi office, aku dah lah demam. Sampai hampir buat keputusan, tak nak pergi. Interview pukul 10 pagi. Masa interview dengan en. Nazir tu, aku jawab dengan confident lah. Lagipun aku tak nak tunjuk yang aku lemah semangat. Nanti kalau lepas kerja ni, susah lah aku nak cari kerja lain. Ni je lah peluang yang ada. Aku pun diterima bekerja. Alhamdulillah. Walaupun hanya kerani berstatus contract dan gaji sehari sebanyak RM 28 + RM5 elaun makan. Masa rehat pagi pukul 10:20, aku pun pergi tengok handphone. Bun call aku sekali. YaAllah! nak pecah hati aku rasanya. Mungkin Bun dapat rasa apa yang aku rasa. Mungkin jugak Bun dengar aku panggil dia satu malam. Maknani suruh call balik. tapi aku tak nak. Kalau boleh aku tak nak dia tahu aku kerja. nanti Bun akan cakap, "nanti dapat lah boyfren", Aku tak suka! Kalau boleh lepas sebulan kerja, baru aku nak bagitahu. aku nak buktikan, walaupun aku kerja, tapi aku tetap setia.

Banyak jugak kerja yang aku kena buat. Baru sehari, mungkin aku rasa serabut, tapi tak apa lah. Aku ni bawak contract ASTRA. macam Bun dulu. Satu hari dekat office aku asyik teringat dekat Bun. Tapi sebab kerja banyak, aku tak lah termenung macam selalu. Kawan-kawan dekat office pun ok. Kakak-kakak, ada yang sebaya, yang muda pun ada. Orang baru kan, ramai lah perasan aku. diorang cakap aku ni kembar maknani. Maknani pun sekejap-sekejap datang tengok aku. Dia takut aku menangis or termenung.

Pukul 5 balik. aku tengok Handphone, ada misscall lagi dari Bun. Runsing aku. Tak tahu nak buat apa. Serba salah. Kenapa Bun call? Bun tahu aku kerja ke? Aku takut nak bagitahu. Dalam kereta pakcik aris, aku dengar lagu untukmu ibu yang Bun nyanyi masa kecik-kecik dekat mak. Lagilah mencurah-curah airmata aku. Sampai aje kat rumah, Bun pun call. Aku punya takut nak angkat, aku suruh maknani yang jawab. Maknani lah yang paling faham keadaan aku, maknani pun tak sebelah aku sebab dia tahu apa yang jadi. Maknani jawab call Bun, dia cerita baik-baik aku dah kerja. Respond Bun pun ok. Lepas cakap dengan maknani, Bun cakap dengan aku.

Tak dapat aku tahan air mata ni lagi. Aku cakap lah dengan Bun. Rindu sangat. Bun kat pecel. nak makan. Bila Bun cakap, dia kalau tengok gambar FB aku yang aku letak gambar sekolah tu, dia rindu sangat dengan waktu tu. semakin sebak aku nak cakap dengan Bun. Aku percaya, Bun tetap jodoh aku, Bun milik aku. Aku rindu sangat. malam, aku cakap dengan Bun, jangan lah tukar gambar, kalu nak tukar gambar masa sekolah, aku ada. Tapi Bun cakap, dia baru aje tukar gambar tu. Dia boh gambar dengan perampas tu!!!! sakitnya hati!!! Satu malam lagi aku tak tidur. Beratnya hati aku. Allah aje yang tahu. Tak putus aku berdoa. dan doa ni takkan putus sehingga lah Allah bagi aku petunjuk yang sebenar. Aku rindu sangat dekat Bun. Sampai aku tak lalu sangat nak makan teringat semua ni.